Spike – of: het gevaar van hondstrouw personeel

Door op 5 apr 2014 in Blog | Geen Reacties

Gedwee, braaf, trouw en volgzaam personeel neemt bij veranderingen een groot risico met zich mee. Je kunt beter weerbarstige medewerkers hebben, bij wie je op je tenen moet lopen om ze niet tegen de haren in te strijken. 

spike1_0

Ik heb een hond. Spike heet hij. Die naam had hij al toen ik hem ophaalde uit het asiel.
Spike is een alleraardigst volgzaam dier met een enorm knuffelgehalte. Een kruising tussen een keeshond en een sheltie. Dus veel haar rondom en een karakter zo zacht als zijn vacht doet vermoeden.

Gedwee
Spike is goed opgevoed. Hij kent alle kunstjes. Hij is zindelijk, wacht netjes met oversteken en begint pas aan zijn eten als ik het zeg.
Veranderingen doen hem niet zoveel. Waar ik hem ook mee naar toe neem, hij gaat gedwee in een hoekje liggen. Pas als ik aanstalten maak om weg te gaan komt hij rustig overeind om mee te gaan naar het volgende avontuur waar ik ’m instort.
Spike is niet boos te krijgen. Hij kan met iedereen overweg.

Contact
Een ideale kompaan zou je zo denken. Als je personeel ook zo is, dan mag je in je handjes knijpen. Gedwee, braaf, trouw en volgzaam.
Maar toch… Ik mis wel iets. Af een toe een beetje verzet is immers ook lekker. Dat zou me dwingen contact te maken met de hond én met mezelf.

Vergeten
Zo ben ik na een pianoles Spike gewoon een keer vergeten. Omdat hij geen aandacht vroeg, was ik totaal uit contact met ‘m. Pas toen ik thuis kwam merkte ik dat het wel erg stil was om me heen.
Schuldbewust heb ik Spike weer opgehaald. De goedzak was zelf maar weer in zijn hoekje naast de piano gaan liggen en heeft twee andere leerlingen aan liggen horen.

Gat
Als je personeel net zo volgzaam is als Spike, als altijd alles op rolletjes loopt, dan is het risico groot dat je in een verandering je mensen vergeet mee te nemen – ook als dat niet je bedoeling was.
Dan is straks de structuur al op de nieuwe bestemming, en blijkt pas bij aankomst dat de medewerkers niet meegekomen zijn. Die doen alles nog volgens oude patronen, zien nut en noodzaak van de verandering niet en zijn zich van de hele transitie niet of nauwelijks bewust geweest – maar hebben geen aanleiding gehad dat te melden.
Tja, zie dat gat nog maar eens te vullen…

Op je tenen
Dan kun je beter weerbarstig personeel hebben. Waarbij je op je tenen moet lopen om de relatie goed te houden. Dan denk je wel drie keer na over je medewerkers vóór je een verandering ingaat.
Sommigen bereiden de verandering in zo’n geval angstvallig achter gesloten deuren voor. ’Om geen slapende honden(!) wakker te maken.’ Maar zo wordt de angst de relatie te beschadigen een self-fulfilling prophecy…

Neus
Ooit heb ik eens geleerd van een collega-veranderaar: “Als alle neuzen dezelfde kant op staan, kun je elkaar niet in de ogen kijken!”
Inderdaad is het de kunst de hond – of, zoals het spreekwoord gaat: de tijger – in de ogen te kijken; ongeacht wat je hoopt of vreest daar te zien. Verzet en protest? Prachtig, dan weet je waar de kneep zit! Volgzaamheid en passiviteit? Vraag zelf naar waar de problemen kunnen zitten.
Spike en ik hebben van elkaar geleerd. Tegenwoordig richt hij tijdens de pianoles zijn neus exact de andere kant op dan ik – met andere woorden: we kijken elkaar aan. Zo blijven we tenminste in contact.
ECo-i helpt veranderaars graag hetzelfde te doen.

Hugo Vos
interventie-expert ECo-i

ACTIE: voor uw ervaringen een boek cadeau!

Hoe gaat ú om met de trouw en volgzaam personeel?

Wij willen úw verhaal graag horen!

De meest verrassende of opmerkelijke reactie honoreren wij met een exemplaar van het boek Theaterinterventies: 12 technieken voor veranderen zonder weerstand (Boom Nelissen, 2012; winkelprijs: €25,50). Daarin leest u alles over twaalf vormen van high-impact interventies die de interventie-experts van ECo-i vaak toepassen.